Duchowość a Religia

   „Wielu ludzi żyjących w naszej kulturze nie dostrzega tej fundamentalnej różnicy….Duchowość opiera się na bezpośrednim przeżywaniu wymiarów i poziomów rzeczywistości, które nie są na co dzień widoczne. Nie wymaga odrębnego miejsca ani oficjalnych pośredników między światem ziemskim a Boskością. Mistycy nie potrzebują kościołów ani świątyń. Przeżywają sacrum poprzez swoje ciała i otaczającą ich naturę. Rozpoznają własną świętość. Zamiast kapłanów wydających polecenia, potrzebują innych poszukujących osób oraz wskazówek nauczycieli posiadających większe doświadczenie w zgłębianiu przestrzeni wewnętrznej.  Duchowość wymaga ustanowienia określonego rodzaju relacji pomiędzy jednostką a kosmosem. Jest sferą bardzo osobistą.

Natomiast zorganizowana religia opiera się na zinstytucjonalizowanych działaniach grupowych, odbywających się w przeznaczonym do tego miejscu (najczęściej świątyni lub kościele), oraz hierarchii osób zajmujących określone stanowiska. Nie jest powiedziane, że owi hierarchowie kiedykolwiek doświadczyli duchowych wymiarów istnienia. Kiedy dochodzi do formalizacji religii, zwykle traci ona związek ze swym duchowym źródłem. Staje się w gruncie rzeczy świecką instytucją wykorzystującą ludzką potrzebę kontaktu ze świętością, nigdy jej nie zaspokajając.  Na ogół zorganizowane religie tworzą strukturę skupioną wokół gromadzenia siły, kontroli, wpływów politycznych, pieniędzy, własności i innych dóbr doczesnych.  W takich okolicznościach hierarchia religijna zniechęca swoich członków do poszukiwania doświadczeń duchowych, ponieważ zaszczepiają one w jednostkach niezależność uniemożliwiającą ich skuteczną kontrolę…”

Cytat pochodzi z książki „Najdalsza podróż” Stanislawa Grofa. Hm,…  nic dodać nic ująć ….

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *